Think Positive
Zorgeloos zorg bieden

- er vallen steeds meer mensen uit

- ik zou willen dat we efficienter werken

- ik zou willen dat clienten tevreden zijn over de tijd die ik voor ze heb

- ik kan bij tijdsdruk geen beroep doen op collega's


Praten over werkdruk is 'not done'. Ben je werkzaam in de zorg, dan hoor je een brede rug te hebben en niet te klagen. Maar praten over werkdruk is belangrijk, want met praten kom je verder.

Speciaal voor afdelingen waar de werkdruk hoog is heeft Think Positive een zeer nuttige workshop ontwikkeld

Aan de hand van een aantal stellingen ga jij met je collega's in gesprek met elkaar en je teamleider om te kijken wat jullie gezamenlijk kunnen doen aan de tijdsdruk binnen je afdeling.

Er wordt gewerkt volgens het welbekende 'oplossingsgericht werken', waarbij problemen herkend en erkend worden maar waar de nadruk ligt op het gezamelijk zoeken naar oplossingen. 

Aan de hand van een 20 tal algemene stellingen gaan wij op zoek naar dat wat als een 'probleem' wordt ervaren, via een brainstorm sessie waar iedereen aan mee doet, zoeken we samen naar werkbare oplossingen waar een ieder zich in kan vinden.

Het werken met stellingen is leuk want het geeft je de kans om op een veilige en verantwoorde wijze even stoom af te blazen. Daarnaast is het werken met de stellingenblad vooral waardenvol want het zorgt voor meer begrip voor elkaar en het biedt handvatten om werkelijk iets aan de tijdsdruk te doen. 

Deze workshop duurt een dagdeel en kan worden ingebed als onderdeel van een teamdag.

Afhankelijk van de behoefte is er mogelijkheid om na de workshop coachingsuren in te kopen voor het implementeren van de, uit de workshop afkomstige, werkafspraken/attitudeveranderingen/actiepunten. 

Reacties

Troosten is een woord zonder woorden. Een stil woord. Een aanraking eerder dan een woord. Zachtjes streel ik je hand, mijn vingers verkennen je hand, de knokkels van je vingers en je dikke aderen waar gisteren nog een infuus aan vastzat. Mijn ogen volgen je ogen, ik zie dat je moe bent en dat praten op dit moment teveel moeite kost. Luisteren kost je ook te veel energie, ik zie je ogen verdwalen als ik net iets te lang aan het woord ben. 'Praten is zilver, zwijgen is goud' bedenk ik en dus zwijg ik en laat ik mijn handen het werk doen. Mijn vingers strijken door je haar, je doet je ogen dicht. Je doet even je ogen open en glimlach naar mij, naar je broer.

Gisteren was je nog op de intensive care, tussen de slangen en de buizen en de piepende tonen van de indrukwekkende machines waar je aan vast zat. Wij maakten grappen over het bed die om de zoveel minuten zachtjes bewoog om doorligging te voorkomen. Je zei dat het bed een eigen karakter had, dat hij zonder dat je hem opdracht gaf vanzelf op en neer ging en we lachten om het bromgeluid dat het voortbracht. Wij noemden het 'sjacharijn'.
Wij lachten ook om  de achtvoudigemachine met haar slangen en haar 'bronwatergeluid' . Ik zei: 'zus, zo te zien zit je in goede handen' maar ik wist dat het niet zo was. Eerder op die dag werd je geopereerd. Het leek een simpele operatie aan je borsten, om het overtallige huid dat na je afslanken was gebleven, weg te laten halen. Ik was trots op je, en nu nog steeds, want afvallen vraagt om wilskracht, het is niet niets wat je gepresteerd had, van 148 kilo terug naar 70. Dat is niet afvallen, dat is een top prestatie om wow tegen te zeggen. Chapeau!
 
De operatie was geslaagd maar bij het ontwaken uit de narcose ging iets mis. Mijn vader belde mij in paniek, voor ik het wist was ik bij je in het Haga ziekenhuis. Jeetje...hoe vaak heb ik hier niet gezeten.
 
De tijd vliegt en wij vliegen mee want anders lopen we achter. Het Haga is de Leyenburg niet meer, net als dat we een nieuwe koning hebben en ik... ik verdwaalde bijna door de gangen van het nieuwbouw.
Halverwege de gang wist ik het niet meer en zo moest ik terug bij de balie om naar je nieuwe kamer te vragen. 'Sorry mevrouw voor de smink'. Ik had mij voorgenomen om mij te beheersen maar het lukte mij niet en uit schaamte vertrok ik mijn met smink geplaveide gezicht.
De mevrouw aan de andere kant van de balie moest er om lachen, dat ik mij schaamde. Zij zag dat ik mijn gezicht afwendde, keek mij aan met een vriendelijke glimlach en mijn schaamte smolt want ik begreep dat het goed zat.
Eenmaal aan je bed verwachtte ik een lach of op zijn minst een frons om mijn belachelijke uiterlijk. Je keek mij aan en zei niets, helemaal niets, dat was raar. 
 
Ik was eerder op deze dag met de kinderen naar de open dag van de plaatselijke scouting geweest en daar had ik met mijn gezin aan allerlei spelletjes meegedaan, want het leven gaat verder, en wie niet mee kan komen blijft achter.
En omdat de dieptepunten van het leven de hoogtepunten bepalen had ik van deze dag genoten en meegedaan aan alle kinderspelen en voor even was ik ook 8 of 6 jaar oud.
Bij de sminktafel had ik op de veel te kleine stoel gezeten: 'maak ook van mij een Mario Bros' had ik triomfantelijk tegen de met puisten bedekte puber uitgesproken, en om mijn woorden te bekrachtigen had ik met mijn vuist op de tafel geslagen, een blije twinkel in mijn ogen. De jongen aan de andere kant van de tafel had bedenkelijk naar mij gekeken maar binnen 10 minuten was de transformatie een feit.
 
'Ik ben je persoonlijke cliniclown!' lachte ik je toe, toen ik eindelijk bij aangekomen was, maar je lachtte niet, je reageerde niet. 'Ik heb mij zo voor je uitgedost, vind je het niet mooi? bleef ik doorgaan, maar je reageerde nauwelijks.
Een stilte vervulde de kamer.
Niets voor jou dacht ik, meestal moet je om zoiets lachen, meestal werkt het.
Waarom nu niet? gaat het wel goed me je, mijn lieve zus? 
 
Mijn handen strelen door je haar, je vind het fijn, ik zie het. Teder raak ik je voorhoofd en je sluit tevreden je ogen. Minutenlang blijf ik bij je, licht gebogen en ik kijk naar je, naar je silhouet. Af en toe zeg ik wat tegen je, op een zachte toon en ondanks dat je niet praat weet ik dat je luister.
Terwijl ik je oorlellen masseer vertel ik je dat ik dit ook bij Moss doe. 
Liefdevol streel ik zijn wang en daarbij masseer ik zijn oorlellen. Hij vind het fijn en geniet er echt van.
Ik heb ergens gelezen dat oorlellen masseren net zoiets is als duimzuigen, het kan deuren openen naar wondere werelden, daar waar iedereen met elkaar verbonden is.
Of dat zo is weet ik niet, het is al een tijd geleden dat ik aan mijn duim zoog, minstens 40 jaar.
 
De tijd gaat snel en wie niet meegaat blijft achter. Als ik je gedag zeg en door de smalle gang weer richting hal loop, zie ik mensen verbaasd naar mij kijken. Gek genoeg heb ik nu geen behoefte om mijn gezicht af te wenden van deze vreemden. Geen schaamte kan mij van hen verwijderen want ik voel mij verbonden, fier loop ik met opgeheven hoofd richting uitgang. Misschien is het waar wat ik toen in de boeken had gelezen, misschien ben ik vandaag, ergens, door de deur der verbondenheid gestapt.
Reacties