Think Positive
Zorgeloos zorg bieden

Hoe sterk je motto is, wordt pas duidelijk in tijden van narigheid. Kun je dan nog achter zoiets als: 'think Positive' staan als: A de belastingdienst ten onrechte je VAR niet verlengt (waardoor je niet meer aan het werk kan) B je kind van de ene op de andere dag in het ziekenhuis ligt met een ernstige ziekte C je zwager overlijdt aan de K ziekte.

Februari en maart vielen dan ook niet mee. Ik moet eerlijk bekennen dat het moeilijke maanden waren want je werk, gezin en familie zijn toch wel de pilaren waarop mijn leven zich afspeelt. Als deze gaan wankelen dan wankelt er een heleboel.

Op een gegeven moment vroeg een goed vriend aan mij: hoe gaat het met je Roger?'

"Hoe het met mij gaat? ik zou het niet weten, ik heb geen tijd om na te gaan hoe het met mijn persoonlijke gevoelens zit. Er hangt een donkere wolk boven mij en ik moet zorgen dat ik thuis kom voordat het gaat plenzen!'

En precies zo ging het. De dagen na dit telefoongesprek werden dagen van research, dagen van rennen, om thuis te komen voordat de grote storm werkelijk zou losbarsten.

Vooruit kijken dus,en zeker niet achter je kijken. De bergbeklimmer kent deze situatie, men kijkt vooruit, ook al loert de diepte achter je, de diepte...daar kijk je niet in.

De angst...daar kijk je niet in. Want zodra men in de diepte kijkt dan is het al telaat. En dan pakt de angst je en verlamt de angst je tot je geen enkele beweging meer kan maken, geen zet meer kan zetten. Je bevriest. De angst neemt controle over je. Vanuit de oudste gedeelte van je hersenen, de basale Ganglia, wordt de welbekende freeze reactie in werking gezet. Deze deel van je hersenen blaast zich zo op dat er geen ruimte meer is voor helder denken, de Prefrontale Cortex komt niet meer aan te pas, lamgelegd door de dominantie van de 'macho hersenen', de Ganglia.

Dus voruit kijken, ook in tijden van nood, juist in tijden van nood. Ik besluit mij te richten op de mogelijkheden: ik duik achter de Mac en ga op zoek naar de oorzaak van al deze ellende. Dat wat ik niet kan veranderen, laat ik voor wat het is: ik kan mijn zwager niet meer redden, ik kan geen bezwaar maken tegen de belastingdienst want uit meerdere berichten kom ik te weten dat het toch geen enkele zin heeft.

Ik richt mij op de mogelijkheden, op dat wat wel veranderd kan worden.

 

 

Uitdaging nummer 1: De VAR

Als de belastingdienst zegt dat ze in mij geen ondernemer zien omdat ik veel met bemiddelars werk, dan....ja wat dan? want ondernemer ben ik zeker....ik verstuur zelf mijn facturen, ik zoek zelf naar klanten...ik bepaal zelf mijn tarieven...ik doe aan reklame....ik heb een site met blog en al....Aan de telefoon vertelt de consulent van de belastingdienst: 'maar mijnheer....dat telt voor onze computer niet....wij zien nog geen ondernemer in u....

Geen ondernemer????dat laat ik mij niet twee keer zeggen en besluit terstond vandaag nog vier nieuwe ondernemingen te beginnen. Uiteindelijk is het maar eentje geworden (een derde is in de maak: 'de crisisspecialist' maar over dat...later )

In de periode van twee weken gebeurt veel, gesprekken met Amerika, op zoek naar distributeurs, een nieuwe site de lucht in gooien, plannen maken en dan....alsof het al die tijd al daar was, daar is mijn tweede bedrijf: Balance & Boards!! Kom maar op belastingdienst, en geef mij mijn Var terug!  

 

 

Uitdaging nummer 2: de ziekte van mijn kind

Wat ben ik blij dat je tegenwoordig over gedigitaliseerde informatie kan beschikken, zomaar vanuit je luie stoel, thuis. Mijn vrouw en ik duiken achter de computer op zoek naar herkenningspunten en na een paar dagen hebben we raak: 'Pandas'!, een vrij onbekende immuunziekte. Mijn vrouw en ik naar de dokter, met onze voorwerk nog vers in ons achterhoofd. Pandas....nooit van gehoort....tot vandaag dus....mijn kind heeft waarschijnlijk Pandas, als je er niet snel bij bent kan het chronisch zijn. Ik bedenk mij dat het maar goed is geweest dat ik niet achteruit ben gaan kijken, want anders was het gaan plenzen.

De huisarts stuurt ons snel door naar een internist, een neuroloog. Een paar dagen later zijn we in het ziekenhuis, kapot moe maar blij omdat we op tijd erbij zijn. Na de kuur zien we vrij snel resultaat. Alle neurologische gebreken zakken weg, wij durven het niet te geloven maar het is echt zo, het is al een stuk beter, veel beter. Pff...ik voel verlichting, alsof er een zwaarte van mijn schouders afvalt, ook al wil ik er niet al te vrolijk van worden. het is nog te vroeg, de tijd zal het leren.

 

 

Uitdaging nr 3: de begravenis

Voor wie geen liefhebben is van begravenissen (ik dus) kan ik van harte aanbevelen om eens een begravenis van verstandelijk beperkten bij te wonen. wat een oprechte feest van gevoelens. Ontroerend hoe deze mensen omgaan met hun gevoel. Daar waar wij ons vastklampen aan enkel het verdriet dat aanwezig is, kunnen verstandelijk beperkten alle gevoelen omarmen: er wordt gehuild, gelachen, gedanst. Wat een prachtige begravenis. Mijn zus, die van zichzelf al een groot gevoel voor drama kent (half Italiaans dus dat zit in ons bloed) laat zichzelf helemaal gaan, en wordt op een prachtoge manier bijgestaan door haar begeleidster, en door ons, haar innige familie.

Schaamte bestaat niet als je vanuit je hart leeft, dat is hier duidelijk. Daar waar ik aanvankelijk zo voor huiverde wordt zomaar een van de mooiste dagen van mijn leven. Vreeugde is mooi maar verdriet ook, want het verbroedert. Hand in hand loop ik met mijn zus achter de kist en in plaats van verdriet voel ik intenst geluk, intens geluk voor dat wat ik heb en dat wat ik heb gehad.

......................

 

De wolken klaren op, het heeft uiteindelijk niet geplenst. Hoe het met mij gaat? geen idee, maar ik geloof dat het wel goed gaat.

 

Reacties

Tijd is maar een relatief begrip. Het zit voornamelijk in je hoofd

Reacties

Al eerder had ik in een van mijn blogs het St. Elisabeth Ziekenhuis genoemd, omdat het een ziekenhuis is die bezig is de liefste ziekenhuis van nederland te worden. En dat is een menswaardige streven waar ik achter sta.

Peter van Dun, anesthesie medewerker in het St. Elisabeth Ziekenhuis is een van de medewerkers die zich met hart en nier inzetten voor een betere zorg, mensen die voortdurend bezig zijn te kijken naar hoe het verblijf van patienten nog aangenamer te maken.

Zodoende merkte Peter dat in de anesthesieruimte het team rond een patiënt volop met techniek bezig is en minder met de mens waar het om draait. Met dat gegeven is Peter aan de slag gegaan en dat resulteerde in een project waarbij muziek geïntroduceerd werd als ultiem ontspanningsmiddel bij het onder narcose gaan.

Zijn gedachte is even simpel als krachtig:

Waar mensen mee gaan slapen, staan ze mee op”. In de paar minuten die hij met een patiënt doorbrengt, net voor de operatie, vraagt hij ze eerst een ontspannende gedachte te bedenken en vervolgens de favoriete muziek te benoemen. Op het moment dat het ‘circus’ begint, hoort de patiënt de muziek en wordt hij gevraagd de ontspannende gedachte op te roepen.

Het resultaat: minder stress en angst, een glimlach, dankbaarheid, tevredenheid (bij patiënt en professional), sneller herstel.

Dankje wel Peter, vanwege je bevlogenheid en enthousiasme!

De gratis presentatie/workshop komt naar je toe!

Reacties

- er vallen steeds meer mensen uit

- ik zou willen dat we efficienter werken

- ik zou willen dat clienten tevreden zijn over de tijd die ik voor ze heb

- ik kan bij tijdsdruk geen beroep doen op collega's


Praten over werkdruk is 'not done'. Ben je werkzaam in de zorg, dan hoor je een brede rug te hebben en niet te klagen. Maar praten over werkdruk is belangrijk, want met praten kom je verder.

Speciaal voor afdelingen waar de werkdruk hoog is heeft Think Positive een zeer nuttige workshop ontwikkeld

Aan de hand van een aantal stellingen ga jij met je collega's in gesprek met elkaar en je teamleider om te kijken wat jullie gezamenlijk kunnen doen aan de tijdsdruk binnen je afdeling.

Er wordt gewerkt volgens het welbekende 'oplossingsgericht werken', waarbij problemen herkend en erkend worden maar waar de nadruk ligt op het gezamelijk zoeken naar oplossingen. 

Aan de hand van een 20 tal algemene stellingen gaan wij op zoek naar dat wat als een 'probleem' wordt ervaren, via een brainstorm sessie waar iedereen aan mee doet, zoeken we samen naar werkbare oplossingen waar een ieder zich in kan vinden.

Het werken met stellingen is leuk want het geeft je de kans om op een veilige en verantwoorde wijze even stoom af te blazen. Daarnaast is het werken met de stellingenblad vooral waardenvol want het zorgt voor meer begrip voor elkaar en het biedt handvatten om werkelijk iets aan de tijdsdruk te doen. 

Deze workshop duurt een dagdeel en kan worden ingebed als onderdeel van een teamdag.

Afhankelijk van de behoefte is er mogelijkheid om na de workshop coachingsuren in te kopen voor het implementeren van de, uit de workshop afkomstige, werkafspraken/attitudeveranderingen/actiepunten. 

Reacties

Troosten is een woord zonder woorden. Een stil woord. Een aanraking eerder dan een woord. Zachtjes streel ik je hand, mijn vingers verkennen je hand, de knokkels van je vingers en je dikke aderen waar gisteren nog een infuus aan vastzat. Mijn ogen volgen je ogen, ik zie dat je moe bent en dat praten op dit moment teveel moeite kost. Luisteren kost je ook te veel energie, ik zie je ogen verdwalen als ik net iets te lang aan het woord ben. 'Praten is zilver, zwijgen is goud' bedenk ik en dus zwijg ik en laat ik mijn handen het werk doen. Mijn vingers strijken door je haar, je doet je ogen dicht. Je doet even je ogen open en glimlach naar mij, naar je broer.

Gisteren was je nog op de intensive care, tussen de slangen en de buizen en de piepende tonen van de indrukwekkende machines waar je aan vast zat. Wij maakten grappen over het bed die om de zoveel minuten zachtjes bewoog om doorligging te voorkomen. Je zei dat het bed een eigen karakter had, dat hij zonder dat je hem opdracht gaf vanzelf op en neer ging en we lachten om het bromgeluid dat het voortbracht. Wij noemden het 'sjacharijn'.
Wij lachten ook om  de achtvoudigemachine met haar slangen en haar 'bronwatergeluid' . Ik zei: 'zus, zo te zien zit je in goede handen' maar ik wist dat het niet zo was. Eerder op die dag werd je geopereerd. Het leek een simpele operatie aan je borsten, om het overtallige huid dat na je afslanken was gebleven, weg te laten halen. Ik was trots op je, en nu nog steeds, want afvallen vraagt om wilskracht, het is niet niets wat je gepresteerd had, van 148 kilo terug naar 70. Dat is niet afvallen, dat is een top prestatie om wow tegen te zeggen. Chapeau!
 
De operatie was geslaagd maar bij het ontwaken uit de narcose ging iets mis. Mijn vader belde mij in paniek, voor ik het wist was ik bij je in het Haga ziekenhuis. Jeetje...hoe vaak heb ik hier niet gezeten.
 
De tijd vliegt en wij vliegen mee want anders lopen we achter. Het Haga is de Leyenburg niet meer, net als dat we een nieuwe koning hebben en ik... ik verdwaalde bijna door de gangen van het nieuwbouw.
Halverwege de gang wist ik het niet meer en zo moest ik terug bij de balie om naar je nieuwe kamer te vragen. 'Sorry mevrouw voor de smink'. Ik had mij voorgenomen om mij te beheersen maar het lukte mij niet en uit schaamte vertrok ik mijn met smink geplaveide gezicht.
De mevrouw aan de andere kant van de balie moest er om lachen, dat ik mij schaamde. Zij zag dat ik mijn gezicht afwendde, keek mij aan met een vriendelijke glimlach en mijn schaamte smolt want ik begreep dat het goed zat.
Eenmaal aan je bed verwachtte ik een lach of op zijn minst een frons om mijn belachelijke uiterlijk. Je keek mij aan en zei niets, helemaal niets, dat was raar. 
 
Ik was eerder op deze dag met de kinderen naar de open dag van de plaatselijke scouting geweest en daar had ik met mijn gezin aan allerlei spelletjes meegedaan, want het leven gaat verder, en wie niet mee kan komen blijft achter.
En omdat de dieptepunten van het leven de hoogtepunten bepalen had ik van deze dag genoten en meegedaan aan alle kinderspelen en voor even was ik ook 8 of 6 jaar oud.
Bij de sminktafel had ik op de veel te kleine stoel gezeten: 'maak ook van mij een Mario Bros' had ik triomfantelijk tegen de met puisten bedekte puber uitgesproken, en om mijn woorden te bekrachtigen had ik met mijn vuist op de tafel geslagen, een blije twinkel in mijn ogen. De jongen aan de andere kant van de tafel had bedenkelijk naar mij gekeken maar binnen 10 minuten was de transformatie een feit.
 
'Ik ben je persoonlijke cliniclown!' lachte ik je toe, toen ik eindelijk bij aangekomen was, maar je lachtte niet, je reageerde niet. 'Ik heb mij zo voor je uitgedost, vind je het niet mooi? bleef ik doorgaan, maar je reageerde nauwelijks.
Een stilte vervulde de kamer.
Niets voor jou dacht ik, meestal moet je om zoiets lachen, meestal werkt het.
Waarom nu niet? gaat het wel goed me je, mijn lieve zus? 
 
Mijn handen strelen door je haar, je vind het fijn, ik zie het. Teder raak ik je voorhoofd en je sluit tevreden je ogen. Minutenlang blijf ik bij je, licht gebogen en ik kijk naar je, naar je silhouet. Af en toe zeg ik wat tegen je, op een zachte toon en ondanks dat je niet praat weet ik dat je luister.
Terwijl ik je oorlellen masseer vertel ik je dat ik dit ook bij Moss doe. 
Liefdevol streel ik zijn wang en daarbij masseer ik zijn oorlellen. Hij vind het fijn en geniet er echt van.
Ik heb ergens gelezen dat oorlellen masseren net zoiets is als duimzuigen, het kan deuren openen naar wondere werelden, daar waar iedereen met elkaar verbonden is.
Of dat zo is weet ik niet, het is al een tijd geleden dat ik aan mijn duim zoog, minstens 40 jaar.
 
De tijd gaat snel en wie niet meegaat blijft achter. Als ik je gedag zeg en door de smalle gang weer richting hal loop, zie ik mensen verbaasd naar mij kijken. Gek genoeg heb ik nu geen behoefte om mijn gezicht af te wenden van deze vreemden. Geen schaamte kan mij van hen verwijderen want ik voel mij verbonden, fier loop ik met opgeheven hoofd richting uitgang. Misschien is het waar wat ik toen in de boeken had gelezen, misschien ben ik vandaag, ergens, door de deur der verbondenheid gestapt.
Reacties

'Als je gelukkig bent ben je ook dankbaar' Dat klinkt logisch maar is dat echt zo?

Denk eens na, zijn gelukkige mensen echt dankbaar, of word je juist pas gelukkig op het moment dat je dankbaar bent voor dat wat je hebt.

Een boeiende en leerzame Ted Talk van David Steindel-Rast over de kracht van dankbaarheid, kijken dus!

zie Ted Talk

Reacties

1: Vijf tips voor zorgmedewerkers bij het omgaan met tijdsdruk

 

1 Begin je dienst altijd op tijd, kom liever iets vroeger.

Dan begin je vanuit rust. Als je gehaast binnen komt, neem je al tijdsdruk mee.

 

2 Als het hectisch wordt: stel prioriteiten, met je collega’s en cliënten.

Ga niet proberen steeds harder te werken. Vaak kost het extra tijd omdat je fouten maakt.

 

3 Stel je in op piekmomenten en werk samen.

Hollen en stilstaan hoort erbij. Je hebt er minder last van als je goed overdraagt en los laat.

 

4 Schakel even terug, juist als je denkt dat je nergens genoeg tijd voor hebt.

Tel tot 10, zoek even een rustplek of ga 5 minuten naast een cliënt zitten. Door de tempo te verlagen bouw je de rust die je nodig hebt om alles op een rij te hebben.

 

5 Blaas stoom af, maar overlaad je collega’s niet.

Even spuien is prima. Klagen over tijdsdruk kost tijd en verhoogt de stress

 


2: Blog

De tentakels van de transitie zijn aangekomen op de werkvloer, help!

Als freelancer in de intensieve langdurige zorg kom ik overal in Nederland in aanraking met verschillende organisaties: van Jeugdzorg Plus instellingen tot aan GGZ terreinen, van speciale VIC eenheden tot aan afdelingen voor blende verstandelijke beperkte jongeren

Ongeacht de verschillen in organisatie, een ding staat bij iedereen centraal.

Ik hoor het jullie al zeggen: de cliënt! de cliënt staat centraal Roger!’ maar nee, dat de cliënt centraal staat is een mooie kreet waar wij best een keer een discussie over kunnen voeren, want wij zeggen idd dat de cliënt centraal staat maar hoeveel zeggenschap heeft de cliënt over de huidige ontwikkelingen in de zorg? Dat vraag ik mij af.

Wat echt de laatste tijd centraal staat is het woord: TRANSITIE

Overal waar ik kom hoor ik mensen praten over de veranderingen in de zorg, over de transitie naar de gemeente, over de bezuinigingen, over de toekomst en wat het dan zal brengen.

Het is een hot item die transitie, alsof we allemaal aan het verhuizen zijn.

Eerst was het een abstract woord, een plan. Maar nu merk ik, meer en meer, dat de tentakels van de transitie daadwerkelijk aangeland zijn. Langzaam aan nemen ze de werkvloer in hun macht. Overal zie ik organisaties in rep en roer, de tentakels lijken niet te stoppen en stap voor stap bereiken ze hun doelwit, hele organisaties gaan op de schop. Onder het mom van een participatiesamenleving gaan hele organisaties dicht, als kaarsen gaan ze uit, en daar waar eerst warme nesten van zorg waren, zie ik nu kille achtergebleven lege leefgroepen waar geen teken van leven meer is. En daar waar afdelingen gesloten worden zie ik cliënten die niet te plaatsen zijn, die achterblijven in afwachting van een plek waar ze terecht kunnen.

Als ik er over nadenk, zie ik een beeld (metafoor) voor me: Nederland Zorgland als de Noord Pool, een uitgestrekt gebied, die onder invloed van de broeikas effecten (bezuinigingen) uit elkaar valt in een myriade van op drift geraakte ijsblokken. Grote brokken (de zorgorganisaties) die langzaam smelten. Her en der wat kleine brokken die kunstmatig in leven worden gehouden met daarop deze gestrande cliënten die niet te plaatsen zijn wegens een of andere reden (meestal wegens agressie/complexe problematiek) Ik zie mijzelf, in een roeiboot , varend tussen de ijsschotten. Ik zie mijzelf landen aan de oevers van deze isolate overblijfselen van wat ooit een afdeling was van een middel tot grote organisatie. Hop! daar zie ik mijn alleen gebleven client: "hoi daar! ik ben je begeleider!"

"Waar je naar toe gaat?"geen idee. Niemand weet het, maar voorlopig ben ik hier voor je. Laten we afwachten wat er voor je wordt besloten, meer kunnen we niet doen. En… aangezien we toch weinig invloed hebben op de situatie, laten we er het beste van maken. Kijk, wij zijn alleen, overgebleven. Wat wil je vandaag eten? En morgen? Wat vind je leuk om te doen? Wij hoeven ons niet aan te passen aan de groep want… ‘er is geen groep meer!"

De camera zoemt uit en vanaf een helikopterview zie ik mijzelf daar zitten, aan tafel, met mijn cliënt. Er hangt een gemoedelijke sfeer, wij zijn een potje ‘mens erger je niet’ aan het spelen . Ik zie onszelf lachen en genieten van het moment. ‘De cliënt staat eindelijk centraal’ zie ik mijzelf denken. Een laag van verbazing daalt over mij heen: "de cliënt staat eindelijk centraal"

Nog even uitzoemen en dan zie ik wat grotere brokken ijs waar mensen in kleine kantoortjes druk heen en weer aan het discussiëren zijn, zweet op hun voorhoofd. Ik hoor ze denken: "hoe moet het nu, waar gaan we naar toe?"

 Zorgland als een continent op drift.

Wat ben ik blij dat ik als freelancer ben gaan werken. Ik hoef mij niet druk te maken om die veranderingen. Mijn leven is een en al verandering. Sinds ik 6 jaar geleden ben begonnen, eerst als Interim en nu als ZZPer, heb ik geen enkele zekerheid meer gekend…of toch wel?

Als ik ziek ben, word ik niet betaald. Als ik morgen geen klus heb, heb ik geen geld. Vreemd eigenlijk dat het ontbreken van die zekerheid mij nu veel sterker heeft gemaakt. De zekerheid van een vaste aanstelling is een schijnillusie, echte zekerheid komt van binnen: het is dat gevoel dat je zelfsturend bent, dat je gegrond bent, dat je centraal staat en dat je baas bent over je beslissingen. Ik noem het veerkracht en besluit een training te ontwikkelen om mijn gedachten over veerkracht op papier te leggen, voor de volgende generatie zorgprofessionals, die met deze onzekerheid nog moeten leren leven.

De camera zoomt weer in.

"luister X, wat wil je straks doen? jij mag het zeggen! een wandeling? prima, ik heb alle tijd voor je, je staat voor mij centraal, geniet er maar van want morgen kan het ook anders zijn.




3: De waanzin van de zorgminuten bij de madiwodovrijdag show van Paul de Leeuw

Voor het rond delen van het avondeten 1 minuut en dertig seconden, voor het op en afruimen van de tafel 41 seconden, ondersteunen bij verplaatsen 2 minuten en 50 seconden.  Ik vraag mij af, en met mij een heleboel mensen in de zorg, waar zijn we mee bezig? in mijn vorige blog liet ik je de wasstraat voor ouderen zien, een komisch stukje over de toekomst van de ouderenzorg. Die toekomst lijkt nu echt dichtbij helaas. Kijk maar naar het fragment waarbij presentator Filemon binnen de beschikbaar gestelde zorgminuten probeert te blijven. Vergeef zijn benaming als hij het heeft over de ' bejaarde' en zie de seriuze boodschap die eronder ligt. Is dit wat wij willen? is dit jouw toekomst?

 

 



4 Werkdruk aanpakken door middel van het stellingenblad

Werk je op een afdeling waar de tijdsdruk hoog is. Dan is het nieuwste coachingstraject van Think Positive misschien iets voor jou. Aan de hand van een aantal stellingen ga jij met je collega's in gesprek met elkaar en je teamleider om te kijken wat jullie gezamenlijk kunnen doen aan de tijdsdruk binnen je afdeling. Het werken met stellingen is leuk want het geeft je ook de kans of even stoom af te blazen. Daarnaast is het werken met de stellingenblad vooral waardenvol want het zorgt voor meer begrip voor elkaar en het biedt handvatten om werkelijk iets aan de tijdsdruk te doen. Aan de slag!

Benieuwd naar deze trainingstraject?

Lees verder

 

5 In de schijnwerpers: Peter Dun 

Al eerder had ik in een van mijn blogs het St. Elisabeth Ziekenhuis genoemd, omdat het een ziekenhuis is die bezig is de liefste ziekenhuis van nederland te worden. En dat is een menswaardige streven waar ik achter sta.

Peter van Dun, anesthesie medewerker in het St. Elisabeth Ziekenhuis is een van de medewerkers die zich met hart en nier inzetten voor een betere zorg, mensen die voortdurend bezig zijn te kijken naar hoe het verblijf van patienten nog aangenamer te maken.

 

Zodoende merkte Peter dat in de anesthesieruimte het team rond een patiënt volop met techniek bezig is en minder met de mens waar het om draait. Met dat gegeven is Peter aan de slag gegaan en dat resulteerde in een project waarbij muziek geïntroduceerd werd als ultiem ontspanningsmiddel bij het onder narcose gaan.

Zijn gedachte is even simpel als krachtig:

Waar mensen mee gaan slapen, staan ze mee op”. In de paar minuten die hij met een patiënt doorbrengt, net voor de operatie, vraagt hij ze eerst een ontspannende gedachte te bedenken en vervolgens de favoriete muziek te benoemen. Op het moment dat het ‘circus’ begint, hoort de patiënt de muziek en wordt hij gevraagd de ontspannende gedachte op te roepen.

Het resultaat: minder stress en angst, een glimlach, dankbaarheid, tevredenheid (bij patiënt en professional), sneller herstel.

Dankje wel Peter, vanwege je bevlogenheid en enthousiasme!

De gratis presentatie/workshop komt naar je toe!

 

6 Actie

Wil je een gratis presentatie of workshop winnen voor je organisatie?

Reageer dan op onze stelling: 'Tijdsdruk zit enkel in je hoofd' 

 

 

 







Reacties

 

Informatie, informatie en nog eens informatie! pfff.... wij worden ermee doodgegooid. Het is duidelijk dat wij middenin de informatierevolutie zitten, en hoe! overal vandaan komt informatie op ons af, via televisie, radio, internet, smartphones en dan heb ik het niet eens over de informatie die in onze directe omgeving is, van verkeersborden tot aan je medemens.

Het onderwerp van de maand is dus: informatieverwerking

 

LIMITATIONS OF THE BRAIN

Informatieverwerking verloopt niet altijd evenwichtig, sommigen hebben sowieso een trage informatieverwerking. Anderen (zoals bij mij het geval is) kunnen op sommige dagen heel veel hebben en zijn snel van begrip, erg snel zelfs. Maar dan volgen hierna dagen waarop informatie veel moeilijker kan worden verwerkt, alsof je hersens moe zijn van de inspanningen van afgelopen dagen. Ik weet niet of dat direct met elkaar te maken heeft of dat er een soort bioritme is waar je neurosysteem op is afgesteld? geen idee, maar wat ik wel weet is dat er bij mij dagen zijn waarop informatie simpelweg niet blijft kleven, sterker nog: het komt op mij af, vanuit verschillende kanten (lichamelijk, structurerend, associatief) maar het wil maar niet ordenen want het gaat te snel om gegrepen te worden, laat staat begrepen. Op zulke dagen gaat het eenmaal wat trager en kan ik het beste beduidend veel minder hooi op mijn vork nemen. En omdat ik onderzoekend ingestemd ben, ben ik op zoek gegaan, op youtube, naar een passend filmpje om het bovenstaande te illustreren.

 

 

Ervaringsordening

Veel over hoe wij de informatie verwerken en ordenen wordt beschreven in de 'ervaringsordening' theorie van dr. Dorothea Timmers-Huigens. Deze psycholoog ontdekte ( in de jaren zeventig al!) dat de mens op een hele bijzondere wijze de beschikbare informatie ordent en verwerkt. De theorie wint aan populariteit in zorgland, het geeft vele antwoorden op het soms vreemde gedrag van mensen.

 

Op de ervaringsordening gebaseerde spelideeën voor jonge kinderen

Surfend op de internet kwam ik een studiegroep van de hogeschool van Arnhem die een hele reeks spelideeën rondom de ervaringsordening op een site heeft gezet. Een zeer bruikbare lijst voor iedereen die met (MCG) kinderen werkt. De lijst is ook handig om de ervaringsordening beter te begrijpen. Zie link hieronder

 

 

 

 

 

 

 

Reacties

In mijn vorige blog heb ik het gehad over positieve ingesteldheid, aan de hand van een casus heb ik je laten zien hoe krachtig  een positieve insteek werkt.

Vandaag wil ik je laten kennismaken met veerkracht (in het engels: resilience).  In transitietijden heeft de zorg hulpverleners nodig die tegen een stootje kunnen, die tegen verandering kunnen, die flexibel kunnen omgaan met veranderingen, kortom: veerkrachtige hulpverleners.

Het plaatje hieronder geeft goed weer waat veerkracht over gaat, het is een combinatie van verschillende factoren.

 

1: Veerkracht

 

 

 

 

 
2: Veerkracht: een oefening
 
Een eenvoudige oefening bestaande uit vijf stappen of suggesties.

Iedereen kan één of meerdere van deze oefeningen doen. Stop ermee als de oefeningen oncomfortabel worden. Laat de ogen open of gesloten, hoewel het vaak eenvoudiger te doen is met de ogen dicht.


 

 Oefening

 

1. Begin met aandacht schenken aan de ademhaling. Het kan zijn dat dit oncomfortabel is. Richt dan de aandacht op iets dat mild plezierig of juist neutraal is, zoals het gevoel in de voeten, of een zin als ‘Ik mag gelukkig zijn’, of ‘Mijn cliënt mag gelukkig zijn’. Heb de intentie om deze focus of aandacht een aantal minuten vol te houden. Of het nou de ademhaling is of iets anders waar je aan denkt, houd die aandacht een paar minuten vast. Je kunt deze intentie ‘top-down’ aan jezelf opleggen, met woorden als “Ik blijf mijn aandacht vasthouden”, of je kunt deze ‘bottom-up’ aan jezelf opleggen door een gevoelde betekenis te ervaren van deze aandacht zelf.

 

2. De tweede stap is om te ontspannen. Adem een paar keer flink uit, langer dan wanneer je inademt en ontspan de tong.

 

3. De derde suggestie is om je zo veilig mogelijk te voelen als maar kan. Het kan lastig zijn om je hieraan over te geven. Realiseer je dan dat je in een veilige, beschermde en comfortabele omgeving bent. Voel de aanwezigheid van de goede mensen om je heen die je steunen, en ervaar je eigen positieve kracht waarmee je in het leven staat. Verken het loslaten van de waakzaamheld waaraan we al genoeg gebonden zijn in deze wereld.

 

4. Een vierde stap of suggestie betreft het voelen van het welzijn, het welbevinden. Zonder het te forceren, moedig je gevoelens aan van geluk en dankbaarheid. Bijvoorbeeld de gedachte: ‘Een (bepaald) cliënt maakt mij gelukkig’, of: ‘Ik ben dankbaar voor de rust die het nieuwe dagprogramma bij cliënt X brengt’ . Het maakt niet zoveel uit wat hierbij voor je werkt, maar laat in ieder geval een positieve emotie toe. Er kunnen andere - ook negatieve - gevoelens bovenkomen. Bied hieraan geen weerstand: laat ze gewoon komen en gaan, terwijl je je aandacht richt op de positieve gevoelens en gedachten.

 

5. De vijfde suggestie houdt in om je perceptie te ervaren als een grenzeloze ruimte. Je waarneming heeft geen randen of grenzen. Hij is oneindig, zoals de hemel en de ruimte. Verschillende ervaringen komen en gaan binnen deze ruimte en je hebt een panoramisch zicht op je ervaringen. Je hebt een vogelperspectief op je gedachten, sensaties, geluiden, gevoelens, verlangens en herinneringen.

Benieuwd wat veerkracht voor je kan doen? Think Posivite heeft een training ontwikkeld voor hulpverleners. Kijk hier 


3: Veerkracht en neuroplasticiteit

Stressbestendige mensen hebben meer glucocorticoid receptors in de hippocampus. Als het waar is dat deze receptoren worden aangemaakt op jonge leeftijd is het relatief duidelijk dat we als samenleving een nieuwe maatschappij horen te bouwen: we horen mensen op te voeden met veerkracht. Mensen die veerkracht hebben zijn “andere” mensen want ze zullen anders omgaan met anderen.

Lees hier het artikel over veerkracht en neuroplasticiteit

 

4: KOM IN ACTIE EN ZEG OOK 'NEE' TEGEN HET WOORD 'EFFICIENCY'

Op de werkvloer en in verschillende Linkedin discussies hoor ik steeds meer stemmen die roepen om een verandering in de manier hoe wij de kwaliteit van zorg meten. Mooie woorden, mooie rapportages en folders en efficiente processen betekenen niet altijd 'goede zorg'. Aandacht en nabijheid wordt door efficiency rapportages niet gezien als daadwerkelijke zorg. Handelingen worden meer en meer automatisch, 7 minuten voor dit, 4 minuten voor dat....maar echte mensenzorg laat zich niet meten door mechanische processen! ik zeg stop tegen het woord EFFICIENCY! wie doet mee? als je het met mij eens bent, laat het mij weten door hier commentaar op te geven. Als je het niet met mij eens bent. Kijk dan naar het filmpje hieronder, voordat je zelf ook in een machine verandert ;)

 

Laat je horen en laat hier je commentaar achter!



6: Nelson Mandela

Met het heengaan van Nelson Mandela verliezen wij een icoon van onze generatie. Bedankt Mandela voor al je geduld, veerkracht en je positieve ingesteldheid. Je liet de wereld zien dat met compassie je heeeeel ver kan komen. God bless you!

Forbes publiceerde onlangs een lijst van 19 inspirerende 'quotes' van deze geweldige man. Lees verder

 

7: Cora Postema

Je hoeft niet ver te gaan om lichtende voorbeelden van compassie, veerkracht en een positieve ingesteldheid te zien. Deze maand mantelzorger Cora Postema lees verder 

 

8: Communicatie voorbij de sociale masker

 

Communicatie brengt vaak veel meer dan een enkele boodschap, wat mensen echt bedoelen ligt vaak verscholen onder de uitgesproken woorden. De kunst is om de boodschap achter de boodschap te achterhalen. Dit kan enkel als wij authentiek (echt) zijn in de interactie. Kunnen we ons inleven in gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal en cadans van de ander? Kunnen we ons openstellen voor de nuances in de communicatie. Pas als wij dit kunnen, zullen we in staat zijn om achter de werkelijke hulpvraag te komen, pas dan kunnen we de ander werkelijk helpen.

 

Kunnen we ontspannen in ongemakkelijke stiltes? Kunnen we leven in de momenten van kwetsbaarheid? Kunnen we de ander begrijpen door oogcontact te maken of door het tonen van een glimlach, of zijn we beperkt in onze communicatie? Zijn we 'echt' in communicatie? Luisteren we enkel naar dat wat uitgesproken wordt of luisteren we echt? lees verder...


 

 

 

 

 

 






Reacties