Think Positive
Zorgeloos zorg bieden

Hoe sterk je motto is, wordt pas duidelijk in tijden van narigheid. Kun je dan nog achter zoiets als: 'think Positive' staan als: A de belastingdienst ten onrechte je VAR niet verlengt (waardoor je niet meer aan het werk kan) B je kind van de ene op de andere dag in het ziekenhuis ligt met een ernstige ziekte C je zwager overlijdt aan de K ziekte.

Februari en maart vielen dan ook niet mee. Ik moet eerlijk bekennen dat het moeilijke maanden waren want je werk, gezin en familie zijn toch wel de pilaren waarop mijn leven zich afspeelt. Als deze gaan wankelen dan wankelt er een heleboel.

Op een gegeven moment vroeg een goed vriend aan mij: hoe gaat het met je Roger?'

"Hoe het met mij gaat? ik zou het niet weten, ik heb geen tijd om na te gaan hoe het met mijn persoonlijke gevoelens zit. Er hangt een donkere wolk boven mij en ik moet zorgen dat ik thuis kom voordat het gaat plenzen!'

En precies zo ging het. De dagen na dit telefoongesprek werden dagen van research, dagen van rennen, om thuis te komen voordat de grote storm werkelijk zou losbarsten.

Vooruit kijken dus,en zeker niet achter je kijken. De bergbeklimmer kent deze situatie, men kijkt vooruit, ook al loert de diepte achter je, de diepte...daar kijk je niet in.

De angst...daar kijk je niet in. Want zodra men in de diepte kijkt dan is het al telaat. En dan pakt de angst je en verlamt de angst je tot je geen enkele beweging meer kan maken, geen zet meer kan zetten. Je bevriest. De angst neemt controle over je. Vanuit de oudste gedeelte van je hersenen, de basale Ganglia, wordt de welbekende freeze reactie in werking gezet. Deze deel van je hersenen blaast zich zo op dat er geen ruimte meer is voor helder denken, de Prefrontale Cortex komt niet meer aan te pas, lamgelegd door de dominantie van de 'macho hersenen', de Ganglia.

Dus voruit kijken, ook in tijden van nood, juist in tijden van nood. Ik besluit mij te richten op de mogelijkheden: ik duik achter de Mac en ga op zoek naar de oorzaak van al deze ellende. Dat wat ik niet kan veranderen, laat ik voor wat het is: ik kan mijn zwager niet meer redden, ik kan geen bezwaar maken tegen de belastingdienst want uit meerdere berichten kom ik te weten dat het toch geen enkele zin heeft.

Ik richt mij op de mogelijkheden, op dat wat wel veranderd kan worden.

 

 

Uitdaging nummer 1: De VAR

Als de belastingdienst zegt dat ze in mij geen ondernemer zien omdat ik veel met bemiddelars werk, dan....ja wat dan? want ondernemer ben ik zeker....ik verstuur zelf mijn facturen, ik zoek zelf naar klanten...ik bepaal zelf mijn tarieven...ik doe aan reklame....ik heb een site met blog en al....Aan de telefoon vertelt de consulent van de belastingdienst: 'maar mijnheer....dat telt voor onze computer niet....wij zien nog geen ondernemer in u....

Geen ondernemer????dat laat ik mij niet twee keer zeggen en besluit terstond vandaag nog vier nieuwe ondernemingen te beginnen. Uiteindelijk is het maar eentje geworden (een derde is in de maak: 'de crisisspecialist' maar over dat...later )

In de periode van twee weken gebeurt veel, gesprekken met Amerika, op zoek naar distributeurs, een nieuwe site de lucht in gooien, plannen maken en dan....alsof het al die tijd al daar was, daar is mijn tweede bedrijf: Balance & Boards!! Kom maar op belastingdienst, en geef mij mijn Var terug!  

 

 

Uitdaging nummer 2: de ziekte van mijn kind

Wat ben ik blij dat je tegenwoordig over gedigitaliseerde informatie kan beschikken, zomaar vanuit je luie stoel, thuis. Mijn vrouw en ik duiken achter de computer op zoek naar herkenningspunten en na een paar dagen hebben we raak: 'Pandas'!, een vrij onbekende immuunziekte. Mijn vrouw en ik naar de dokter, met onze voorwerk nog vers in ons achterhoofd. Pandas....nooit van gehoort....tot vandaag dus....mijn kind heeft waarschijnlijk Pandas, als je er niet snel bij bent kan het chronisch zijn. Ik bedenk mij dat het maar goed is geweest dat ik niet achteruit ben gaan kijken, want anders was het gaan plenzen.

De huisarts stuurt ons snel door naar een internist, een neuroloog. Een paar dagen later zijn we in het ziekenhuis, kapot moe maar blij omdat we op tijd erbij zijn. Na de kuur zien we vrij snel resultaat. Alle neurologische gebreken zakken weg, wij durven het niet te geloven maar het is echt zo, het is al een stuk beter, veel beter. Pff...ik voel verlichting, alsof er een zwaarte van mijn schouders afvalt, ook al wil ik er niet al te vrolijk van worden. het is nog te vroeg, de tijd zal het leren.

 

 

Uitdaging nr 3: de begravenis

Voor wie geen liefhebben is van begravenissen (ik dus) kan ik van harte aanbevelen om eens een begravenis van verstandelijk beperkten bij te wonen. wat een oprechte feest van gevoelens. Ontroerend hoe deze mensen omgaan met hun gevoel. Daar waar wij ons vastklampen aan enkel het verdriet dat aanwezig is, kunnen verstandelijk beperkten alle gevoelen omarmen: er wordt gehuild, gelachen, gedanst. Wat een prachtige begravenis. Mijn zus, die van zichzelf al een groot gevoel voor drama kent (half Italiaans dus dat zit in ons bloed) laat zichzelf helemaal gaan, en wordt op een prachtoge manier bijgestaan door haar begeleidster, en door ons, haar innige familie.

Schaamte bestaat niet als je vanuit je hart leeft, dat is hier duidelijk. Daar waar ik aanvankelijk zo voor huiverde wordt zomaar een van de mooiste dagen van mijn leven. Vreeugde is mooi maar verdriet ook, want het verbroedert. Hand in hand loop ik met mijn zus achter de kist en in plaats van verdriet voel ik intenst geluk, intens geluk voor dat wat ik heb en dat wat ik heb gehad.

......................

 

De wolken klaren op, het heeft uiteindelijk niet geplenst. Hoe het met mij gaat? geen idee, maar ik geloof dat het wel goed gaat.

 

Reacties

Al eerder had ik in een van mijn blogs het St. Elisabeth Ziekenhuis genoemd, omdat het een ziekenhuis is die bezig is de liefste ziekenhuis van nederland te worden. En dat is een menswaardige streven waar ik achter sta.

Peter van Dun, anesthesie medewerker in het St. Elisabeth Ziekenhuis is een van de medewerkers die zich met hart en nier inzetten voor een betere zorg, mensen die voortdurend bezig zijn te kijken naar hoe het verblijf van patienten nog aangenamer te maken.

Zodoende merkte Peter dat in de anesthesieruimte het team rond een patiënt volop met techniek bezig is en minder met de mens waar het om draait. Met dat gegeven is Peter aan de slag gegaan en dat resulteerde in een project waarbij muziek geïntroduceerd werd als ultiem ontspanningsmiddel bij het onder narcose gaan.

Zijn gedachte is even simpel als krachtig:

Waar mensen mee gaan slapen, staan ze mee op”. In de paar minuten die hij met een patiënt doorbrengt, net voor de operatie, vraagt hij ze eerst een ontspannende gedachte te bedenken en vervolgens de favoriete muziek te benoemen. Op het moment dat het ‘circus’ begint, hoort de patiënt de muziek en wordt hij gevraagd de ontspannende gedachte op te roepen.

Het resultaat: minder stress en angst, een glimlach, dankbaarheid, tevredenheid (bij patiënt en professional), sneller herstel.

Dankje wel Peter, vanwege je bevlogenheid en enthousiasme!

De gratis presentatie/workshop komt naar je toe!

Reacties

1: Vijf tips voor zorgmedewerkers bij het omgaan met tijdsdruk

 

1 Begin je dienst altijd op tijd, kom liever iets vroeger.

Dan begin je vanuit rust. Als je gehaast binnen komt, neem je al tijdsdruk mee.

 

2 Als het hectisch wordt: stel prioriteiten, met je collega’s en cliënten.

Ga niet proberen steeds harder te werken. Vaak kost het extra tijd omdat je fouten maakt.

 

3 Stel je in op piekmomenten en werk samen.

Hollen en stilstaan hoort erbij. Je hebt er minder last van als je goed overdraagt en los laat.

 

4 Schakel even terug, juist als je denkt dat je nergens genoeg tijd voor hebt.

Tel tot 10, zoek even een rustplek of ga 5 minuten naast een cliënt zitten. Door de tempo te verlagen bouw je de rust die je nodig hebt om alles op een rij te hebben.

 

5 Blaas stoom af, maar overlaad je collega’s niet.

Even spuien is prima. Klagen over tijdsdruk kost tijd en verhoogt de stress

 


2: Blog

De tentakels van de transitie zijn aangekomen op de werkvloer, help!

Als freelancer in de intensieve langdurige zorg kom ik overal in Nederland in aanraking met verschillende organisaties: van Jeugdzorg Plus instellingen tot aan GGZ terreinen, van speciale VIC eenheden tot aan afdelingen voor blende verstandelijke beperkte jongeren

Ongeacht de verschillen in organisatie, een ding staat bij iedereen centraal.

Ik hoor het jullie al zeggen: de cliënt! de cliënt staat centraal Roger!’ maar nee, dat de cliënt centraal staat is een mooie kreet waar wij best een keer een discussie over kunnen voeren, want wij zeggen idd dat de cliënt centraal staat maar hoeveel zeggenschap heeft de cliënt over de huidige ontwikkelingen in de zorg? Dat vraag ik mij af.

Wat echt de laatste tijd centraal staat is het woord: TRANSITIE

Overal waar ik kom hoor ik mensen praten over de veranderingen in de zorg, over de transitie naar de gemeente, over de bezuinigingen, over de toekomst en wat het dan zal brengen.

Het is een hot item die transitie, alsof we allemaal aan het verhuizen zijn.

Eerst was het een abstract woord, een plan. Maar nu merk ik, meer en meer, dat de tentakels van de transitie daadwerkelijk aangeland zijn. Langzaam aan nemen ze de werkvloer in hun macht. Overal zie ik organisaties in rep en roer, de tentakels lijken niet te stoppen en stap voor stap bereiken ze hun doelwit, hele organisaties gaan op de schop. Onder het mom van een participatiesamenleving gaan hele organisaties dicht, als kaarsen gaan ze uit, en daar waar eerst warme nesten van zorg waren, zie ik nu kille achtergebleven lege leefgroepen waar geen teken van leven meer is. En daar waar afdelingen gesloten worden zie ik cliënten die niet te plaatsen zijn, die achterblijven in afwachting van een plek waar ze terecht kunnen.

Als ik er over nadenk, zie ik een beeld (metafoor) voor me: Nederland Zorgland als de Noord Pool, een uitgestrekt gebied, die onder invloed van de broeikas effecten (bezuinigingen) uit elkaar valt in een myriade van op drift geraakte ijsblokken. Grote brokken (de zorgorganisaties) die langzaam smelten. Her en der wat kleine brokken die kunstmatig in leven worden gehouden met daarop deze gestrande cliënten die niet te plaatsen zijn wegens een of andere reden (meestal wegens agressie/complexe problematiek) Ik zie mijzelf, in een roeiboot , varend tussen de ijsschotten. Ik zie mijzelf landen aan de oevers van deze isolate overblijfselen van wat ooit een afdeling was van een middel tot grote organisatie. Hop! daar zie ik mijn alleen gebleven client: "hoi daar! ik ben je begeleider!"

"Waar je naar toe gaat?"geen idee. Niemand weet het, maar voorlopig ben ik hier voor je. Laten we afwachten wat er voor je wordt besloten, meer kunnen we niet doen. En… aangezien we toch weinig invloed hebben op de situatie, laten we er het beste van maken. Kijk, wij zijn alleen, overgebleven. Wat wil je vandaag eten? En morgen? Wat vind je leuk om te doen? Wij hoeven ons niet aan te passen aan de groep want… ‘er is geen groep meer!"

De camera zoemt uit en vanaf een helikopterview zie ik mijzelf daar zitten, aan tafel, met mijn cliënt. Er hangt een gemoedelijke sfeer, wij zijn een potje ‘mens erger je niet’ aan het spelen . Ik zie onszelf lachen en genieten van het moment. ‘De cliënt staat eindelijk centraal’ zie ik mijzelf denken. Een laag van verbazing daalt over mij heen: "de cliënt staat eindelijk centraal"

Nog even uitzoemen en dan zie ik wat grotere brokken ijs waar mensen in kleine kantoortjes druk heen en weer aan het discussiëren zijn, zweet op hun voorhoofd. Ik hoor ze denken: "hoe moet het nu, waar gaan we naar toe?"

 Zorgland als een continent op drift.

Wat ben ik blij dat ik als freelancer ben gaan werken. Ik hoef mij niet druk te maken om die veranderingen. Mijn leven is een en al verandering. Sinds ik 6 jaar geleden ben begonnen, eerst als Interim en nu als ZZPer, heb ik geen enkele zekerheid meer gekend…of toch wel?

Als ik ziek ben, word ik niet betaald. Als ik morgen geen klus heb, heb ik geen geld. Vreemd eigenlijk dat het ontbreken van die zekerheid mij nu veel sterker heeft gemaakt. De zekerheid van een vaste aanstelling is een schijnillusie, echte zekerheid komt van binnen: het is dat gevoel dat je zelfsturend bent, dat je gegrond bent, dat je centraal staat en dat je baas bent over je beslissingen. Ik noem het veerkracht en besluit een training te ontwikkelen om mijn gedachten over veerkracht op papier te leggen, voor de volgende generatie zorgprofessionals, die met deze onzekerheid nog moeten leren leven.

De camera zoomt weer in.

"luister X, wat wil je straks doen? jij mag het zeggen! een wandeling? prima, ik heb alle tijd voor je, je staat voor mij centraal, geniet er maar van want morgen kan het ook anders zijn.




3: De waanzin van de zorgminuten bij de madiwodovrijdag show van Paul de Leeuw

Voor het rond delen van het avondeten 1 minuut en dertig seconden, voor het op en afruimen van de tafel 41 seconden, ondersteunen bij verplaatsen 2 minuten en 50 seconden.  Ik vraag mij af, en met mij een heleboel mensen in de zorg, waar zijn we mee bezig? in mijn vorige blog liet ik je de wasstraat voor ouderen zien, een komisch stukje over de toekomst van de ouderenzorg. Die toekomst lijkt nu echt dichtbij helaas. Kijk maar naar het fragment waarbij presentator Filemon binnen de beschikbaar gestelde zorgminuten probeert te blijven. Vergeef zijn benaming als hij het heeft over de ' bejaarde' en zie de seriuze boodschap die eronder ligt. Is dit wat wij willen? is dit jouw toekomst?

 

 



4 Werkdruk aanpakken door middel van het stellingenblad

Werk je op een afdeling waar de tijdsdruk hoog is. Dan is het nieuwste coachingstraject van Think Positive misschien iets voor jou. Aan de hand van een aantal stellingen ga jij met je collega's in gesprek met elkaar en je teamleider om te kijken wat jullie gezamenlijk kunnen doen aan de tijdsdruk binnen je afdeling. Het werken met stellingen is leuk want het geeft je ook de kans of even stoom af te blazen. Daarnaast is het werken met de stellingenblad vooral waardenvol want het zorgt voor meer begrip voor elkaar en het biedt handvatten om werkelijk iets aan de tijdsdruk te doen. Aan de slag!

Benieuwd naar deze trainingstraject?

Lees verder

 

5 In de schijnwerpers: Peter Dun 

Al eerder had ik in een van mijn blogs het St. Elisabeth Ziekenhuis genoemd, omdat het een ziekenhuis is die bezig is de liefste ziekenhuis van nederland te worden. En dat is een menswaardige streven waar ik achter sta.

Peter van Dun, anesthesie medewerker in het St. Elisabeth Ziekenhuis is een van de medewerkers die zich met hart en nier inzetten voor een betere zorg, mensen die voortdurend bezig zijn te kijken naar hoe het verblijf van patienten nog aangenamer te maken.

 

Zodoende merkte Peter dat in de anesthesieruimte het team rond een patiënt volop met techniek bezig is en minder met de mens waar het om draait. Met dat gegeven is Peter aan de slag gegaan en dat resulteerde in een project waarbij muziek geïntroduceerd werd als ultiem ontspanningsmiddel bij het onder narcose gaan.

Zijn gedachte is even simpel als krachtig:

Waar mensen mee gaan slapen, staan ze mee op”. In de paar minuten die hij met een patiënt doorbrengt, net voor de operatie, vraagt hij ze eerst een ontspannende gedachte te bedenken en vervolgens de favoriete muziek te benoemen. Op het moment dat het ‘circus’ begint, hoort de patiënt de muziek en wordt hij gevraagd de ontspannende gedachte op te roepen.

Het resultaat: minder stress en angst, een glimlach, dankbaarheid, tevredenheid (bij patiënt en professional), sneller herstel.

Dankje wel Peter, vanwege je bevlogenheid en enthousiasme!

De gratis presentatie/workshop komt naar je toe!

 

6 Actie

Wil je een gratis presentatie of workshop winnen voor je organisatie?

Reageer dan op onze stelling: 'Tijdsdruk zit enkel in je hoofd' 

 

 

 







Reacties
In de vorige blog hebben we het gehad over compassie. Ik heb je kennis laten maken met Krista Tippet, een wetenschapper die een nieuwe invulling aan het woord  heeft weten te geven.
Ik heb je ook kennis laten maken met de bevlogen Julia, die compassie ziet als een bruikbare middel en een betoog houdt over de voordelen van compassie voor de hulpverlener .
 
Vandaag wil ik het met jullie hebben over een positieve ingesteldheid.
 
 
Een positieve  ingesteldheid betekent niet, zoals sommigen denken,  dat je de wereld onrealistisch vanuit een roze bril bekijkt, of dat je, als een struisvogel, je hoofd in het zand steekt om de gedragsproblemen en moeilijkheden op je pad niet te hoeven zien.
 
Hoe wij naar de zorgvrager kijken bepaalt voor een groot deel hoe de situatie gaat aflopen, dus wil je rust en veiligheid op je afdeling, zet dan een ander bril op! grote kans dat het je helpt de kalmte te bewaren en goede zorg te verlenen.
 
Een mooi voorbeeld van een positieve ingesteldheid kreeg ik, toen ik laatst aan het werk was ergens in Amsterdam. Ik was aan het werk als begeleider op een behandelintensieve  unit toen twee jongens iets deden wat eigenlijk niet mocht...
lees verder...
 
Zin in een vitality boost? doe dan de 5,3,1 oefening en zie wat een positieve ingesteldheid voor je kan doen!
 
Nog een fijne laatste herfstdagen,
 
Roger Vogelezang
 
Reacties

Stel je kwetsbaar en wordt sterk en gelukkig!

Brene Brown over de kracht van kwetsbaarheid

Ik vond een therapeute. Bij mijn eerste ontmoeting met haar, Diana -- bracht ik mijn lijst mee over hoe de hartelijke mensen leven en ik ging zitten. Ze zei: "Hoe gaat het?" Ik antwoordde: "Prima, ik ben oké." Ze zei: "Wat is er aan de hand?" Dit is een therapeute die therapeuten behandelt, daar moeten wij naartoe gaan want zij kennen al de onzin. (Gelach)Ik zei dus: "Ik ben aan het worstelen." Zij vroeg: "Wat is de worsteling?" Ik zei: "Ik heb een kwetsbaarheidsprobleem. Ik weet dat kwetsbaarheid de kern is van schaamte en angst en onze strijd voor waardig-heid maar het lijkt erop dat het ook de oorsprong is van plezier, van creativiteit, van erbij horen, van liefde. Ik denk dat ik een probleem heb en wat hulp kan gebruiken."

lees meer

Brené Brown is een onderzoekshoogleraar maatschappelijk werk aan de University of Houston in de Amerikaanse staat Texas. Ze is daarnaast auteur van verschillende boeken en blogger. Haar werk is al meermaals in de Amerikaanse media besproken.

kijk meer

Reacties

Krista Tippett over compassie anno 2013.

Compassie is een woord dat ons kan veranderen als we het echt laten doordringen in de standaard waaraan wij onszelf en anderen houden, zowel privé als in het openbaar. Wat is het dan? Waar bestaat het uit? Wat ligt er binnen dit geheel aan weldaden? Om te beginnen, wil ik simpelweg zeggen dat compassie vriendelijk is. Vriendelijkheid klinkt misschien als een zeer zacht woord, en is gevoelig aan vele clichés. Maar vriendelijkheid is een alledaags bijproduct van alle grote deugden. Het is de meest opbouwende vorm van onmiddellijke voldoening.

Compassie is ook nieuwsgierig. Compassie cultiveert en praktiseert nieuwsgierigheid. "nieuwsgierigheid zonder vooringenomenheid". 

Compassie kan synoniem zijn voor empathie. Het kan worden verenigd met het hardere werk van vergeving en verzoening, maar het kan zich ook uitdrukken in het simpele gebaar van aanwezigheid. Het is verbonden met praktische deugden zoals vrijgevigheid en gastvrijheid en er gewoon zijn, gewoon op komen dagen. Ik denk dat compassie vaak verbonden wordt met schoonheid -- en hiermee bedoel ik de bereidheid om de schoonheid in de ander te zien, niet alleen wat er aan hen kan verbeterd worden. 

lees meer

zie meer

Reacties

Compassionate health care is a rapidly growing field which has come to the forefront following concerns that health care often fails at a fundamental level. However, there is general agreement that incorporating compassion as the core of basic care helps aid recovery, improves disease management, and reduces anxiety. The scientific nature of nurse/physician training is believed to be partially responsible for a decline in humanity, and discussions are under way with regard to including compassion courses within such training, as fundamental part of the teaching curriculum. Despite the growing number of negative reports, there is unity in the belief in moving forward towards enhancing humanity in healthcare, identifying ways in which to achieve this, and highlighting examples of good practice. The topic is relevant internationally, with various research initiatives being undertaken.

Bron: Journal of compassionate Health Care (BioMed Central ltd, UK)

Reacties
 
De sglvg (sterk gedraggestoord licht verstandelijk gehandicapte) jongere heeft moeite met grenzen en structuren. De kamer schoonmaken kan altijd later gebeuren, aan tafel wachten totdat iedereen klaar is met eten wordt afgedaan als ouderwets. 
Allemaal voorbeelden van hoe de jongere met grenzen omgaat.
 
Maar grenzen zijn uiterst belangrijk voor deze jongeren. Zonder grenzen onstaat er onduidelijkheid en vandaaruit onveiligheid.
Als begeleider is grenzenbewaking een van je voornaamste taken maar hoe zorg je ervoor dat de jongere naar je luistert?
De truc zit hem in de quasi amicale maar doortastende benadering bij het aanspreken. 
 
Deze jongeren zijn weinig gevoelig voor autoriteit, want vaak willen ze het zelf bepalen!
Deze jongeren zijn doorgaans verbaal sterk waardoor je als begeleider vergeet dat ze, sociaal emotioneel in een veel lagere ontwikkelingsfase verkeren.
Hun manier van reageren (emotioneel) op sociale interacties (bv op correcties) is van een lager nivo. 
De kunst is dus laag in te steken zodat je grenzen aangeeft zonder het zelfbeeld aan te tasten, zonder ze af te wijzen.
Wat ik vaak doe, is dat ik bij het aanspreken de jongere het gevoel geef dat hij zelf een keuze kan maken,  dat hij zelf mag beslissen of hij doorgaat met grensoverschrijdend gedrag of dat hij ermee stopt. Hierbij geef ik de jongere desnoods inzichten (gevolgen op korte/lange termijn) om het maken van zijn keuze te vergemakkelijken. Uiteindelijk maakt hij ZELF de keuze op basis van zelfonderzoek.  
 
Bij het aanspreken betekent dit dat ik geen waardeoordeel uitspreek en de jongere in zijn waarde laat.
 
Corrigeren van sglvg jongeren, de stappen.
 
Stap 1:
De eerste stap bestaat uit het benoemen van wat je ziet aan grensoverschrijdend gedrag.
'zooohh, jij neemt een plak kaas zomaar zonder boterham' 
Uit mijn toon is indirect duidelijk dat wat de jongere doet niet adequaat is. Er is echter geen sprake van oordeel, enkel een constatering.
 
Stap2:
Daarna kan zoiets volgen als: 'volgens mij is dat niet de bedoeling, wat denk jij?'
Hiermee benadruk je het feit dat de jongere bezig is een bepaalde grens over te gaan, iets wat consequenties voor hem ksn hebben.
 
Stap 3:
Vervolgens kun je komen met het aangeven van de, in deze situatie, adequate gedrag vervolgt door een goede waarom.
'Kaas eten we hier op een boterham, dan blijft er genoeg over voor iedereen'
 
De toonzetting en je non verbale communicatie zijn hierbij van groot beland, zij ondersteunen de boodschap die je geeft.
 Houd het ontspannen, gebruik geen autoritaire toon. Je benadering is quasi amicaal, je werkt vanuit de relatie, het is de jongere die uiteindelijk kiest om om te stoppen met het onwenselijk gedrag, hij moet die keuze zelf maken, op basis van innerlijke zelfonderzoek (wat levert mij het op als ik ermee doorga? wat levert het mij op als ik ermee ophoud?) 
 
Stap 4:
Geef de sglvg jongere nu de tijd om te reflecteren. Informatieverwerking verloopt trager bij deze doelgroep.  Even wachten dus totdat de informatie opgenomen kan worden en de juiste keuze gemaakt kan worden.
Bij geen gehoor of bij het doorgaan met het grensoverschrijdend gedrag kun je ervoor kiezen om de gevolgen (de afgesproken consequenties) van zijn gedrag te benoemen en je vraagt om de juiste (lees: de adequate) keuze te maken.
 
Stap 5:
Complimenteer de jongere bij het maken van de juiste keuze (het stoppen van grensoverschrijdend gedrag). Hiermee bekrachtig je het tentoongestelde adequate gedrag.
 
 
 
Ga ervoor, maak stappen en verbeter de zorg!
 
Roger Vogelezang
0648252166
Reacties

Schetsen van mijn missie: 

 
 Iedereen mag er zijn, ongeacht wat voor problematiek je brengt, of je meewerkt of niet aan de zorg, of je betrouwbaar bent of agressief, je mag er zijn. Ik zal er voor je zijn, ik wijs je niet af, ik accepteer je voor wie je bent, met al je imperfecties, met de vieze geurtjes, je streken, de ongepaste wijze van communiceren, je onredelijkheid. Maar ook met je lach en al het goeds wat je in je hebt, je wensen, je verlangens, je vreugde. Ik lach met je mee!
Ik neem je aan in je totaliteit, omdat je er mag zijn, zoals je bent. Je bent mooi zoals je bent.
En hiervandan, vanuit deze verbinding, ontstaan uit een houding van totale acceptatie, gaan wij kijken naar de toekomst, naar jouw toekomst, op weg naar betere zorg. Ik luister naar je, actief en neem de tijd, ik probeer mij te verplaatsen in je situatie, hoe moeilijk dit ook is. Ik leer jouw taal spreken, hoe moeilijk dit is, op zoek naar de boodschap achter de boodschap. Vanaf een gepaste afstand (of liever gezegd : nabijheid) ondersteun ik je en bied je alternatieven en als je wilt ook (gedrag) suggesties. Zodat je aan je trekken komt zonder onnodig over mensen heen te lopen, ik ondersteun je zodat je je veilig voelt, veilig genoeg om verbanden te leggen en je werkelijke wensen uit te spreken. Samen, hand in hand, werken we aan doelen, jouw doelen. Ik laat je zien wat mogelijk is, wat haalbaar is en stap voor stap leer ik je los te laten, omdat je op je benen kan staan. Ik zie je lopen versnellen en weg ben je, autonoom, vrij. Ik neem afscheid, ik zwaai naar je en wens je geluk.
 
Je begeleider 
 
Inspired by: Compassion for care, The Blooming human foundation en Marieke Zwinkels
 
Reacties
4 Helpende gedachten om kalmte te bewaren bij het omgaan met de agressieve zorgvrager
 
1 Bedenk dat agressie vaak een teken van machteloosheid, angst of gebrek aan zelfvertrouwen is. Het is vaak niets persoonlijks ook al voert de zorgvrager argumenten aan om je persoonlijk aan te vallen.
De zorgvrager die instrumentele agressie toepast probeert enkel zijn zin te krijgen als hij op je gevoel in spreekt. Hij is niet met jou bezig! hij is bezig zijn doel te behalen door jou een slecht gevoel te geven. Zodra je dit mechanisme door krijgt zul je zien dat je minder snel uit het veld geslagen wordt. De verwensingen zullen je niet raken waardoor je de kalmte kan bewaren om helder te blijven denken.
 
2 Denk eraan dat als de zorgvrager boos of agressief reageert dit zijn probleem is. Hij heeft altijd een keuze om anders, netter, zijn klacht kenbaar te maken.
Laat je dus niet opjutten want het is niet jouw probleem maar die van de ander, jij hoeft niets en je moet niets.
Blijf bewust nadenken, maak je eigen keuzes en laat je niet onder druk zetten!
 
3 Zie de agressieve zorgvrager als een zorg vrager. Achter agressie schuilt vaak een hulpvraag en een zorgbehoefte. Prik door de agressie heen en ga op zoek naar de zorgvraag, ongeacht de ongepaste manier waarmee deze zorgvraag wordt geuit. 
 
4 Zie de zorgvrager als een zieke, behoeftige mens die simpelweg (door pijn of verdriet) geen puf meer heeft om zijn zorgvraag op een adequate manier kenbaar te maken.
Of zie hem/haar als iemand die nooit de kans gehad heeft (door bij voorbeeld het ontbreken van goede voorbeelden) om te leren zijn wensen op een adequate manier te uiten.




Reacties